ดาวเทียมเครื่องแรกของนาซ่า

     

ดาวเทียมเครื่องแรกของนาซ่า

      ดาวเทียม Explorer 1 เป็นดาวเทียมดวงแรกที่สหรัฐส่งขึ้นสู่อวกาศได้สำเร็จเมื่อถูกส่งขึ้นสู่ห้วงอวกาศเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2501 ความสำเร็จของดาวเทียม Explorer 1 ถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคอวกาศของสหรัฐ

     ดาวเทียมดังกล่าวได้รับการออกแบบ สร้าง และดำเนินการโดยห้องปฏิบัติการขับเคลื่อนไอพ่นของ NASA โดยติดตั้งเครื่องตรวจจับรังสีคอสมิก ซึ่งนำไปสู่การค้นพบแถบรังสีรอบโลกที่ยึดเหนี่ยวด้วยสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์ โดยนักวิจัยหลักของโครงการ Explorer ดร. เจมส์ แวน อัลเลน ในเวลาต่อมา การค้นพบนี้ได้รับการตั้งชื่อว่าแถบรังสีแวน อัลเลน เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ

      เครื่องมือวิทยาศาสตร์หลักบนยานเอ็กซ์พลอเรอร์ 1 คือเครื่องตรวจจับรังสีคอสมิกที่ออกแบบมาเพื่อวัดสภาพแวดล้อมของรังสีในวงโคจรของโลก เมื่อเข้าสู่อวกาศ การทดลองนี้ซึ่งจัดทำโดยดร. เจมส์ แวน อัลเลน จากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐไอโอวา เผยให้เห็นจำนวนรังสีคอสมิกที่ต่ำกว่าที่คาดไว้มาก แวน อัลเลนตั้งทฤษฎีว่าเครื่องมือนี้อาจอิ่มตัวด้วยรังสีที่รุนแรงมากจากแถบอนุภาคมีประจุซึ่งถูกกักไว้ในอวกาศโดยสนามแม่เหล็กของโลก การมีอยู่ของแถบรังสีเหล่านี้ได้รับการยืนยันโดยดาวเทียมอีกดวงของสหรัฐที่ปล่อยขึ้นสู่อวกาศสองเดือนต่อมา และแถบเหล่านี้จึงได้รับการขนานนามว่าแถบแวน อัลเลน เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ

31 มกราคม 2501   ยานสำรวจ 1 ประสบความสำเร็จในการปล่อยยานสู่อวกาศ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการสำรวจอวกาศของสหรัฐฯ

31 มีนาคม 2513   หลังจากโคจรรอบโลกไปแล้วกว่า 58,000 ครั้ง ยานเอ็กซ์พลอเรอร์ 1 กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกและถูกทำลาย

23 พฤษภาคม 2501   ยานสำรวจ 1 ได้ทำการส่งสัญญาณครั้งสุดท้ายมายังโลกแล้ว

จัดทำโดย นาย อธิศ เมืองสุวรรณ